[ Libra NëLinjë ]
FERDINAND LAHOLLI – (shqip-gjermanisht)
DHOMAT E BARAKAVE
Dhomat e barakave kanë konture makthi,
mushkëritë e shpresës mbushen frymë dyshimi.
Savër, shungullimë në shpirtin e mendimit të frikuar,
poezi e fshehur plasave të kujtesës.
Hapat tanë – dëshmi e një gjallimi të mekur.
Për ku shpie udha në mbarim të saj?
Përgjigje është muzgu i ditëve mbi supe,
dhe emri yt në kumbim pikëpyetjeje.
Ne mbetemi jehona jote, Savër,
pëshpërimë hapash në natën e harresës.
DIE KAMMERN DER BARACKEN
Die Räume der Baracken tragen die Konturen des Alptraums,
die Lungen der Hoffnung füllen sich mit dem Atem des Zweifels.
Savër, ein Dröhnen im Geist eines verängstigten Gedankens,
verborgenes Gedicht in den Rissen der Erinnerung.
Unsere Schritte – Zeugnis eines erstorbenen Lebens.
Wohin führt der Weg am Ende seiner Strecke?
Antwort ist die Dämmerung der Tage auf unseren Schultern,
und dein Name im Widerhall eines Fragezeichens.
Wir bleiben dein Echo, Savër,
ein Flüstern von Schritten in der Nacht der Vergessenheit.
NE RADHË PARA ZYRËS
Koha rreshtohet para zyrës,
formulari i palosur ngrirë frike.
Historia po rishkruhet
me pendën e sunduesit.
Të harruarit është detyrë,
kujtesa një krim.
Kush kujton, izolohet,
kush harron, bëhet pjesë e masës.
SCHLANGE VOR DEM AMT
Zeit steht Schlange vor dem Amt,
Formular starr vor Angst gefaltet.
Geschichte wird neu geschrieben,
mit der Feder des Herrschers.
Das Vergessen ist Pflicht,
die Erinnerung ein Verbrechen.
Wer erinnert, wird isoliert,
wer vergisst, wird Teil der Menge.
GJUHA E BARAKAVE
Barakat e internimit të Savrës,
të detyruara të dëgjojnë heshtur,
pa të drejtë përgjigjeje.
Sytë e dritareve
duhet të mbyllen menjëherë
kur kalon e vërteta.
Natën, shtatë barakat ëndërrojnë
për zërat,
që njëherë e një kohë ishin zërat e tyre.
DIE SPRACHE DER BARACKEN
Die Internierungsbaracken von Savra
müssen still lauschen,
ohne antworten zu dürfen.
Die Fensteraugen
müssen sich sogleich schließen,
wenn die Wahrheit vorbeizieht.
Nachts träumen die sieben Baracken
von den Stimmen,
die einst ihre eigenen waren.
ARKIVA E PASHKRUAR
Brenda vetes mbaj një arkivë,
rafte mbushur poezi
që ende s’e njohin dritën.
Në to as pluhur,
as nënshkrime,
vetëm rrahje zemre.
Çdo tekst një dëshmi,
çdo varg një aktakuzë e mundshme.
I ruaj brenda meje
si armë të groposura,
për një kohë
që ende është pa emër.
DAS UNGESCHRIEBENE ARCHIV
Ich trage ein Archiv in mir,
Regale voller Gedichte,
die nie Licht gesehen haben.
Kein Staub,
keine Signaturen,
nur Herzschlag.
Jeder Text ein Beweis,
jeder Vers eine mögliche Anklage.
Ich bewahre sie auf
wie vergrabene Waffen:
für eine Zeit,
die noch keinen Namen kennt.
PARA GJYKATËSIT
Në tryezën akuzuese gjykatësi im mospërfillës,
mbrojtësi im endet akoma në një kohë të palindur.
Faji kalon brez pas brezi si shtrashëgimni,
pafajësia shkelet me këmbë si thashethem.
Vendimi ulur në sallë përpara ardhjes sime,
mua më është veç e lejueshme, ta pranoj atë.
VOR DEM RICHTER
Am Tisch der Anklage sitzt mein missachtender Richter,
mein Verteidiger irrt noch in einer ungeborenen Zeit.
Die Schuld geht von Generation zu Generation wie ein Erbe,
die Unschuld wird wie ein Gerücht mit Füßen getreten.
Das Urteil sitzt im Saal noch vor meiner Ankunft,
mir ist nur gestattet, es anzunehmen.
VETËM ATËHERË
Diktatura nuk merr fund
kur rrëzohet.
Ajo mbaron veç atëherë
kur kthehet të menduarit.
Kur Liria mbushet frymë
tek një varg i pashkruar.
ERST DANN
Die Diktatur endet nicht,
wenn sie gestürzt wird.
Sie endet erst,
wenn das Denken heimkehrt.
Wenn die Freiheit Atem schöpft
in einem ungeschriebenen Vers.
POEZITË E MIA NUK MË MBROJNË
Thonë se arti është mbrojtje,
kjo është gënjeshtër.
Po të ishin të sinqerta poezitë e mia,
më kishin tradhëtuar qyshkur.
Unë i mbaj ato ngujuar tek e pathëna,
si dëshmitare
që kanë parë shumë.
MEINE GEDICHTE SCHÜTZEN MICH NICHT
Man sagt, Kunst sei Schutz,
doch das ist eine Lüge.
Wären meine Gedichte ehrlich,
hätten sie mich längst verraten.
Ich halte sie im Ungesagten gefangen,
als Zeugen,
die zu viel gesehen haben.
Nga dorëshkrimi poetik dygjuhësh:
„Banorët e heshtjes / Die Bewohner des Schweigens“
