FERDINAND LAHOLLI – poezi (shqip-gjermanisht)

E PËRDITSHME

Këtu rrugët frymojnë pluhur dyshimi,
çdo hap është një mendim që testohet.

Këtu dritaret e barakave hapen e mbyllen
si sytë që vrojtojnë pas perdeve të pikëllimit.

Këtu ajri është rënduar nga pyetjet e pa bëra,
dyert e mbyllura janë përgjigjet që asnjëherë nuk vijnë.

Këtu veshët e përgjimit numërojnë madje sekondat,
si të ishin mëkate.

ALLTAG

Hier atmen die Straßen den Staub des Zweifels,
jeder Schritt ist ein Gedanke, der geprüft wird.

Hier öffnen und schließen sich die Fenster der Baracken
wie Augen, die hinter den Vorhängen der Trauer spähen.

Hier ist die Luft schwer von unausgesprochenen Fragen,
verschlossene Türen bedeuten Antworten, die niemals kommen.

Hier zählen lauschende Ohren sogar die Sekunden,
als wären sie Sünden.

TË INTERNUARIT E SAVRËS

Trupa të skeletosur
me supe të thyer
nga pesha e urisë.

Fytyra të mbjella
nga retë e pikëllimit
të një dimri të amshimtë pamundësie.

Gojë që hapen në kollitje
pa mundur ta lirojnë dot fytin
nga gëlbaza e frikës së mbledhur.

Këmbë që heqin zvarrë
qivurin
e shpresave të vdekura.

DIE INTERNIERTEN VON SAVRA

Abgemagerte Körper
mit gebrochenen Schultern
von der Last des Hungers.

Gesichter, bedeckt
von den Wolken der Trauer
eines ewigen Winters der Unmöglichkeit.

Münder, die sich zum Husten öffnen,
unfähig, den Schleim der angestauten Angst
aus ihren Kehlen zu husten.

Füße,
die den Sarg toter Hoffnungen
hinter sich herziehen.

POETËT

Në heshtjet tona
lindin fjalitë
që s’i shkruan kush.

Kufomat e mendimeve
e kanë varrin atje
ku gjuha merr fund.

DICHTER

In unserem Schweigen
entstehen Sätze,
die niemand schreibt.

Die Leichen der Gedanken
finden ihr Grab dort,
wo die Sprache endet.

Nga dorëshkrimi dygjuhësh / Aus dem zweisprachigen Gedichtmanuskript
“Banorët e heshtjes – Die Bewohner des Schweigens”