[ Libra NëLinjë ]
Shkruan: Rrezart Kalaja
Unë zgjedh të mos e festoj, pse mos të qëndroj besnik ndaj vetes?!
Unë vij nga një familje me besim islam, por sot e them hapur: kjo festë nuk më përket.
Nuk e ndjej si pjesë të kulturës sime dhe nuk pranoj ta ndjek vetëm sepse më kërkohet.
Për mua, identiteti shqiptar – gjuha, flamuri dhe historia – janë mbi çdo ndikim tjetër.
Unë nuk jam kundër besimit, por jam kundër çdo forme që e largon shqiptarin nga vetvetja.
Pse mos të flasim hapur, kur feja është keqpërdorur?
Le ta themi qartë: shumëkush sot nuk largohet nga feja, por nga mënyra si ajo është paraqitur dhe deformuar.
Në vend që të jetë udhërrëfyese shpirtërore, ajo shpesh është kthyer në mjet ndikimi, presioni dhe përçarjeje.
Shqiptarit nuk i është sjellë një besim i pastër – por një version i deformuar që ka ngatërruar, lodhur dhe përçarë shoqërinë.
Prandaj lind pyetja e natyrshme:
pse mos të refuzojmë atë që nuk e ndjejmë si tonën?
Pse mos të festojmë pa reflektim, kur identiteti po zbehet?
Sepse figurat tona po lihen në hije.
Sepse historia jonë po shtyhet në plan të dytë.
Sepse flamuri ynë nuk po qëndron më në qendër si dikur.
Ata që ndërtuan këtë komb nuk luftuan për ndarje ideologjike apo fetare – por për një identitet të përbashkët shqiptar.
Sot, rreziku nuk është vetëm humbja e kujtesës, por zëvendësimi i saj.
Pse mos të themi jo, kur kemi të drejtë të zgjedhim?
Jo çdo thirrje është detyrim.
Jo çdo festë është e jona.
Jo çdo rrugë duhet ndjekur.
Unë e them pa hezitim:
kam të drejtë të mos e festoj.
kam të drejtë të kundërshtoj.
kam të drejtë të mbroj identitetin tim.
Kjo nuk është urrejtje.
Kjo është vetëdije.
Pse mos të reflektojmë për pasojat e verbërisë ideologjike?
Kur një shoqëri ndjek verbërisht, ajo humbet aftësinë për të menduar.
Kur ideologjia vendoset mbi arsyen, lind kaos dhe përçarje.
Ne nuk duhet të bëhemi pjesë e asnjë rryme që na largon nga vlerat tona kombëtare dhe nga rruga e zhvillimit.
Sepse ekstremizmi – në çdo formë – nuk ndërton shoqëri, por e dobëson atë.
Pse mos të shohim çfarë po ndodh në botë dhe të nxjerrim mësime?
Bota sot është e trazuar pikërisht nga përplasjet ideologjike dhe ekstremizmat.
Popuj të tërë vuajnë pasojat e sistemeve që kanë humbur ekuilibrin mes besimit, lirisë dhe shtetit.
Kjo duhet të na shërbejë si reflektim, jo si rrugë për t’u ndjekur.
Shqiptarët nuk duhet të bien në të njëjtat kurthe që kanë dëmtuar shoqëri të tjera.
Pse mos të mbrojmë atdheun, kulturën dhe vlerat tona?
Identiteti shqiptar nuk është ndërtuar mbi ndarje, por mbi bashkim.
Mbi gjuhën.
Mbi flamurin.
Mbi historinë.
Nëse këto zbehen, ne humbasim thelbin.
Prandaj mbrojtja e identitetit nuk është zgjedhje ideologjike – është detyrim moral.
Pse mos të zgjohemi dhe të mendojmë si komb?
Shqiptarët nuk duhet të ndahen.
Por as nuk duhet të heshtin.
Duhet të mendojmë vetë.
Të vendosim vetë.
Të mos ndjekim verbërisht asnjë rrugë që nuk na përfaqëson.
Sepse një popull që nuk mendon vetë, rrezikon të drejtohet nga të tjerët.
Pse mos të festojmë me vetëdije, jo nga presioni?
Kjo është një thirrje për reflektim, jo për konflikt.
pse mos të ndalemi dhe të mendojmë?
pse mos të zgjedhim me vetëdije?
pse mos të ruajmë atë që është e jona?
Unë zgjedh të mos e festoj, sepse nuk e ndjej si pjesë të identitetit tim.
Dhe këtë e them hapur, me përgjegjësi të plotë personale.
Sepse në fund,
një popull që ruan veten, nuk humbet kurrë.
