KUJTESA E NJË BARBARIE SHTETËRORE — HOMAZH PËR EPOPENË E PREKAZIT

Prof. Dr. Sabile Keçmezi-Basha

(më 5, 6 dhe 7 mars 1998)

Natyrisht, jam rritur dhe jam formuar në një shtëpi ku fryma kombëtare nuk ishte thjesht fjalë, por mënyrë të menduari e mënyrë të jetuari. Ishte një taban i qetë e i fortë, si themeli i një shtëpie të vjetër që s’e tund as era, as koha. Aty mësova që dashuria për popullin tim të mos ishte asnjëherë e zhurmshme, por e thellë, jo si thirrje për t’u ngritur kundër të tjerëve, por si përgjegjësi për të mos e harruar veten.

Në atë familje, më mësuan një gjë të rrallë, të mund të jesh i palëkundur pa u bërë i pamëshirshëm. Të jesh krenar pa u bërë përçmues. Të jesh i drejtë pa e humbur njerëzinë. Më thoshin se dashuria për popullin tënd nuk provohet me sharje për popullin e tjetrit, por me ruajtjen e dinjitetit, me punë, me kujtesë, me gjuhë, me qëndresë. Dhe se njeriu mund ta njohë tjetrin, ta respektojë, ta dëgjojë, madje edhe ta kuptojë—pa e shitur kurrë të vërtetën e vet.

Por bashkë me këtë më rritën edhe me një kufi të prerë, si një vijë e kuqe në hartën e ndërgjegjes: kurrë të mos pajtohemi me robërinë. Jo sepse robëria është vetëm pranga në duar—ajo është pranga në mendje, është heshtje e detyruar, është përkulje e shpirtit. Dhe me robërinë nuk bëhet kompromis, sepse kompromisi me të është një lloj pranimi që e zbeh njeriun ditë pas dite, deri sa s’e njeh më as në pasqyrë.

E njësoj, më mësuan të mos i bëjmë vend armikut aty ku nuk e meriton. Jo si thirrje për hakmarrje, por si disiplinë morale. Armikut nuk i jepet strehë në shtëpinë e dinjitetit; nuk i jepet karrige në tryezën e së vërtetës; nuk i jepet fjalë në vendin ku duhet drejtësi. Sepse ka vende që janë të shenjta: vendi i lirisë, vendi i kujtesës, vendi i nderit. Dhe këto vende nuk hapen për këdo, nuk falen për rehati, nuk jepen “se kështu e do rasti”.

Kështu më rritën, me zemër që di të dojë pa u helmuar, dhe me shtyllë kurrizore që nuk përkulet përballë padrejtësisë. Me bindjen se dashuria është dritë—por drita s’do të thotë verbëri. Se paqja është vlerë—por paqja s’do të thotë pajtim me poshtërimin. Dhe se të jesh njeri i mirë nuk do të thotë të jesh njeri i nënshtruar.

Në fund, ky edukim më la një mesazh të qartë, të thjeshtë dhe të rëndë si gur: duaje tënden me fisnikëri, mos urre askënd, por mos e prano robërinë kurrë—dhe mos e lejo armikun të hyjë në vendin ku s’ka të drejtë të jetë.

Unë erdha në jetë dhe u rrita nën hijen e rëndë të pushtimit, nën një thundër që shkelte jo vetëm tokën, por edhe frymën e saj. Që në hapat e parë e ndjeva se liria, për ne, nuk ishte diçka e dhënë si ajri, por një fjalë e kursyer, një ëndërr e ruajtur me zë të ulët, një mall që s’guxonte të bëhej i zhurmshëm. Në vendin ku duhej të rritej paqësisht fëmijëria, rritej frika; në vendin ku duhej të këndohej pa menduar, peshohej çdo fjalë; në vendin ku duhej të kishte dritë të zakonshme, kishte vigjilencë të përditshme.

Toka jonë ishte aty—e njëjta dhe e dashur, me gurët, pluhurin, erën, fushat e malet e saj—por mbi të qëndronte një peshë e huaj, si një re që s’kishte ndërmend të shpërndahej. Jetonim në vendin tonë, por si të huaj në shtëpinë tonë: me dyer që hapeshin me kujdes, me hapa që maten, me sy që shikonin rreth e rrotull para se të shikonin përpara. Edhe gëzimet, kur vinin, ishin të përmbajtura—si uji që rrjedh nën akull: i gjallë, por i fshehur.

Ne nuk e përjetuam lirinë si një gjendje të natyrshme, siç e përjetojnë ata që nuk e kanë humbur kurrë. Për ne, ajo ishte një mungesë e përhershme, një boshllëk që e ndjeje edhe kur nuk e përmendje. Ishte diçka që e kuptonim në heshtje—në mënyrën si të rriturit ndërronin tonin e zërit sapo përmendej një emër, në mënyrën si një lajm i vogël mund të bëhej rrezik, në mënyrën si shpresa duhej ruajtur me kujdes, sikur të ishte një qiri në erë.

Dhe kështu, vitet kaluan pa e njohur kurrë plotësisht ç’do të thotë të jesh i lirë në tokën tënde. Jo vetëm i lirë të ecësh, por i lirë të mendosh pa frikë, të flasësh pa u dridhur, të jetosh pa ndjesinë se dikush ta numëron frymëmarrjen. Tokën e punonim, e donim, e mbronim me shpirt, por mbi të gjithmonë rrinte një hije e huaj që të kujtonte se “e jotja” mund të të mohohej edhe në pragun tënd.

E megjithatë, edhe nën atë thundër, njeriu nuk rritet vetëm me dhimbje—rritet edhe me qëndresë. Sepse kur liria mungon, ajo bëhet busull: të mëson të dallosh të drejtën nga e padrejta, të mëson ta duash vendin jo si krenari boshe, por si plagë që kërkon shërim; të mëson se atdheu nuk është vetëm tokë, por edhe dinjitet. Dhe ne, duke mos e jetuar lirinë, e mësuam ta ëndërrojmë atë me gjithë qenien—si një agim që vonon, por që s’mund të ndalohet përgjithmonë.

Dihet gjerësisht, në shumë rrëfime, dokumente e kujtime kolektive, se nuk bëhej fjalë vetëm për dhunë të rastit, por për ide të sistemuara—plane të hartuara me mendje të ftohtë, të veshura me gjuhë “shkencore” e “shtetërore”, sikur krimi të mund të pastrohej me terminologji. Dhe pikërisht këtu nis tronditja më e madhe: kur shfarosja nuk del nga shpërthimi i verbër i turmës, por përgatitet në tavolina, në zyra, në “elaborate”, në skema që e kthejnë njeriun në numër dhe jetën në statistikë.

E çfarë janë ata që e vënë dijen në shërbim të zhdukjes? Çfarë emri meriton një “mendje” që ndërton projekte për të fshirë një popull të pafajshëm, për t’ia bërë tokën varr dhe gjuhën heshtje? Në ç ‘çast shkenca humb emrin e saj dhe bëhet vegël e errësirës? Sepse dija, kur e ndan nga ndërgjegjja, nuk të ngre lart—të rrëzon më thellë se injoranca; ajo bëhet një thikë më e mprehtë, një makineri më e saktë e së keqes.

Dhe prandaj shtrohet pyetja—jo si retorikë, por si thirrje për drejtësi: pse bota njeh disa tragjedi me emrin e tyre të vërtetë, i dënon, i gjykon, i vendos në librat e kujtesës; ndërsa disa të tjera i lë të zbehen, t’i zërë pluhuri i harresës, sikur dhimbja të kishte peshë të ndryshme nga një popull te tjetri? Gjermania, pas shfarosjes së hebrenjve, u përball me gjykime, dënime, me një përgjegjësi të artikuluar para botës—dhe kjo ishte një shenjë se krimet e përmasave të tilla nuk mund të kalojnë pa emër e pa pasojë.

Ndërsa ne, që e mbartëm plagën për dekada të tëra, u endëm gjatë nën hijen e një katastrofe të përgatitur, të ushqyer nga ideologji, administrata, politika dhe aparate dhune—dhe dalja jonë prej saj ishte e mundimshme, si të dalësh nga kthetrat e një përbindëshi që ta ka mbajtur frymën pezull. Ishte një lloj “holokausti” i parathënë në letër e i provuar në jetë, i ndërtuar jo si aksident, por si synim: të të lodhin, të të zbrazin, të të thyejnë, të të largojnë nga vetja dhe nga vendi yt.

Dhe megjithatë, në gjithë këtë errësirë, mbetet një e vërtetë që s’duhet të shuhet: njeriu nuk është projekt për t’u fshirë. Populli nuk është gabim për t’u “korrigjuar” me dhunë. Kujtesa nuk është luks; është mburojë. Sepse kur krimi nuk emërtohet, ai rrezikon të përsëritet; kur drejtësia zvarritet, plagët mbeten të hapura. Prandaj pyetja jonë nuk është për hakmarrje—është për barazi në dhimbje dhe barazi në përgjegjësi: që e keqja të mos ketë strehë as në heshtje, as në relativizim; dhe që asnjë popull të mos detyrohet, edhe një herë, të dalë “mezi” nga një ferr i ndërtuar me dorë njeriu.

Edhe sot, pas gjithë këtyre viteve, ka një mjegull që s’hiqet nga mendja e popullit tim: nuk e kam të qartë ç’është ajo shtysë që ia shuan njeriut njerëzinë, ç’është ajo forcë e errët që e bind të mos jetojë më si njeri, por si hije e vetvetes. Si ndodh që një qenie e lindur për të ndier, për të dhembshur, për të kuptuar, shndërrohet në instrument shkatërrimi—dhe jo vetëm kundër një individi, por kundër një populli të tërë, si të ishte fjala për një pengesë që duhet hequr qafe, e jo për jetë, për fytyra, për fëmijë, për ëndrra?

A është frika që i mbyll sytë? A është urrejtja që i mësohet si “detyrë”? A është propaganda që e gatuan mendjen derisa e vërteta të bëhet gënjeshtër, e gënjeshtra të bëhet flamur? Apo është pushteti, ai dehës i tmerrshëm, që e bën njeriun të besojë se mund të vendosë kush meriton të marrë frymë e kush jo? Nganjëherë më duket se kjo “fuqi” nuk është një gjë e vetme, por një përzierje helmesh: ambicie, servilizëm, nacionalizëm i verbër, etje për dominim—dhe mbi të gjitha, një pranim i frikshëm i idesë se tjetri nuk qenka njeri si ti.

Sepse krimi i madh nuk nis te pushka; nis te fjala. Nis te momenti kur e quan tjetrin “më pak”, kur ia heq emrin dhe ia vë etiketë, kur e shndërron në shifër, në “armiq”, në “turmë”, në “problem”. Kur e largon prej vetes me gjuhë, pastaj e largon edhe me dorë. Dhe kur kjo ndodh, masakra bëhet e mundur: jo pse zemra e njeriut s’di ç’ është dhimbja, por sepse ai e mbyt atë njohje brenda vetes, e mbulon me justifikime, e vesh me uniformë, e shpall “mision”.

Por pyetja më ther më shumë në vendin më njerëzor: çfarë njeriu është ai që mund të masakrojë të tjerët—dhe pastaj të kthehet në shtëpi, të hapë derën, të ulet në sofrën e vet, të përqafojë fëmijët e tij, sikur asgjë të mos ketë ndodhur? Si mundet dora që ka mbjellë vdekje të bëhet dorë përkëdheljeje? Si mundet fytyra që ka parë tmerr të shkaktuar prej vetes të kthehet në fytyrë prindi? Si mundet zemra të ndajë jetën në dy dhoma: një dhomë ku vret e një dhomë ku do?

Ndoshta aty fshihet tragjedia më e madhe: aftësia e njeriut për të bërë “ndarje” brenda vetes, për të mbyllur një pjesë të ndërgjegjes si të ishte derë që s’duhet hapur, për të jetuar me një normalitet të rremë mbi një krim të vërtetë. Ndoshta ai njeri nuk e sheh më veten si vrasës—por si “zbatues urdhri”, si “mbrojtës”, si “ushtar”. Dhe nëse vrasja quhet “detyrë”, atëherë përqafimi në shtëpi quhet “jetë e zakonshme”. Kështu, e keqja fillon të ketë fytyrë të përditshme, të vishet me rutinë, me darkë, me lodhje pune—dhe ky është tmerri: kur krimi nuk duket më si krim në sytë e atij që e bën.

Kompleksi i shtëpive të familjes Jashari në Prekaz

Por unë prapë e kthej pyetjen, sepse ajo s’ka mbarim: çfarë fuqie e detyron njeriun të mos jetë njeri? Ndoshta përgjigjja më e dhimbshme është se njeriu nuk detyrohet gjithmonë—ndonjëherë ai zgjedh. Zgjedh të heshtë kur duhet të flasë, zgjedh të bindet kur duhet të refuzojë, zgjedh të urrejë kur mund të shohë njeriun te tjetri. Dhe kur zgjedhjet e vogla bëhen zakon, atëherë vjen dita kur edhe e paimagjinueshmja bëhet “e mundshme”.

Dhe megjithatë, pikërisht sepse kjo pyetje më mundon, ajo mbetet edhe një kujtesë e fortë: se njerëzimi nuk është thjesht gjak e trup—është punë e përditshme e ndërgjegjes. Është refuzimi për ta çnjerëzuar tjetrin. Është guximi për të thënë “jo” edhe kur turma thotë “po”. Sepse nëse ka një mësim të hidhur, është ky: e keqja fiton jo vetëm nga ata që e bëjnë, por edhe nga ata që e lejojnë të duket normale.

Si munden, vallë, të flenë rehat ata që e kanë kthyer ditën në therje e natën në qetësi? Si i mbyllin sytë, kur para tyre do të duhej të shfaqeshin fytyra, zëra, britma—jo si kujtime të largëta, por si jehonë që s’pushon? A e gjejnë vërtet gjumin e butë, apo e sajojnë atë si një maskë, një perde të trashë që e hedhin mbi ndërgjegjen, vetëm e vetëm që të mos e shohin të vërtetën e vet?

Dhe nëse flenë… a shohin ëndrra? A u vijnë në gjumë rrugët e shkreta, shtëpitë e djegura, fëmijët e trembur, sytë që kërkojnë mëshirë? Apo ëndrrat e tyre janë të tjera—ëndrra ku ata dalin “trima”, “fitimtarë”, “mbrojtës”, ku krimi zbukurohet e shndërrohet në lavdi, ku viktimat zhduken si hije pa emër, e ku e keqja vishet me petkun e “detyrës”? Ndoshta disa shohin ëndrra të bardha, jo sepse janë të pafajshëm, por sepse e kanë mësuar të gënjejnë veten deri në palcë—deri aty sa ndërgjegjja të mos guxojë më të trokasë.

Por ka edhe një tmerr tjetër: ndoshta ka nga ata që s’ëndërrojnë fare. Sepse kur njeriu e vret njeriun brenda vetes, ai mund të vrasë edhe ëndrrën. Dhe atëherë gjumi nuk është pushim—është harresë e stisur, një rënie e ftohtë në boshllëk. Një qetësi e ngrirë, si toka kur e mbulon bora: e bardhë për sy, por poshtë saj fshihet dheu i përgjakur.

Megjithatë, unë s’mund ta besoj se çdo gjë fshihet aq lehtë. Njeriu mund të gjejë arsyetime gjatë ditës, mund të mbështillet me uniformë, me urdhra, me parulla, me “arsye shtetërore”—por nata është e pamëshirshme. Nata i zhvesh justifikimet. Nata është si pasqyrë e errët: në të, s’ka spektatorë, s’ka duartrokitje, s’ka turmë për t’u fshehur. Atëherë, çfarë u mbetet? Një trup që kërkon gjumë dhe një shpirt—nëse ka mbetur ende shpirt—që kërkon shfajësim.

Sa keq. Sa e frikshme. Sa e tmerrshme. Sepse historia e njerëzve me duar të përgjakura nuk është vetëm historia e viktimave—është edhe historia e rënies së vetë njeriut. Është prova se sa poshtë mund të bjerë një qenie që duhej të ishte dritë, dhe sa lehtë mund ta kthejë mizorinë në rutinë. Është një kronikë e errët e asaj çka ndodh kur njeriu e humb kufirin e shenjtë: kur nuk e sheh më tjetrin si njeri, por si shenjë për t’u fshirë.

Dhe më e tmerrshmja është kjo: duart e përgjakura mund të lahen me ujë, por jo me kohë. Koha nuk e shpëlan krimin—vetëm e zbulon më qartë. Sepse gjaku, edhe kur nuk shihet, mbetet në kujtesë. Dhe kujtesa, edhe kur e shtypin, e gjen gjithmonë një rrugë për t’u kthyer: si ëndërr, si ankth, si heshtje që rënkon, si histori që nuk pranon të varroset pa drejtësi.

Si flenë e si zgjohen ata njerëz—ai soj i ftohtë, i rrezikshëm—që kanë dhënë urdhra për masakra, që e kanë nënshkruar vdekjen e të tjerëve me një fjali, me një firmë, me një “zbatohet”? Si mund ta vendosin kokën në jastëk, kur diku tjetër, për shkak të atij urdhri, një shtëpi është shuar, një familje është copëtuar, një fëmijë është rritur brenda një britme që s’ka mbarim? Si e gjejnë agimin, kur për të tjerët agimi nuk erdhi më?
Sepse urdhri i masakrës nuk është vetëm komandë—është një akt që e shndërron mendimin në plagë. Është ajo lloj fjale që s’është më fjalë, por thikë; s’është më vendim, por varr. Dhe prapë, ata që e japin urdhrin shpesh nuk e shohin gjakun. E shohin vetëm si “operacion”, “aksion”, “spastrim”, “qetësim situate”. E veshin krimin me kostum, ia rregullojnë kravatën, ia rruajnë fytyrën që të duket “i ligjshëm”. E kështu, e keqja bëhet burokraci—dhe kjo është një nga format më të tmerrshme të saj: kur vdekja kalon nëpër letra, kur shkatërrimi rrëshqet nëpër protokolle, kur njeriu vritet nga një fjali e thatë.

E me çfarë shurdhuesi i mbyllin veshët? Çfarë brenda vetes u shërben si tapë, që të mos i dëgjojnë britmat e viktimave të tyre? Ndoshta shurdhuesi quhet pushtet: ai që t’i deh dhe t’i bind se jeta e tjetrit është më pak se një plan, më pak se një “qëllim”. Ndoshta quhet ideologji, ajo që e kthen mizorinë në “virtyt”, e dhunën në “domosdoshmëri”. Ndoshta quhet gënjeshtër e përsëritur, aq herë e thënë sa bëhet “e vërtetë” për ta. Ose ndoshta quhet frikë—frika e pranimit se janë bërë përbindësha, ndaj zgjedhin të mos e pranojnë kurrë.

Por unë mendoj se shurdhuesi më i rrezikshëm është çnjerëzimi: ai moment kur viktima nuk shihet më si nënë, si baba, si student, si punëtor, si fëmijë—por si “objekt”, si “numër”, si “armik”, si “peng”. Kur e heq fytyrën nga tjetri, e ke më të lehtë të mos e dëgjosh zërin e tij. Kur ia merr emrin, ia shuan edhe britmën. Dhe kështu, ata sillen sikur britmat s’kanë ndodhur; sikur dhimbje s’ka pasur zë; sikur historia mund të shkruhet pa plagë.

E megjithatë, britmat nuk shuhen. Edhe kur nuk dëgjohen me vesh, ato mbeten në ajrin e botës, si një zhurmë e padukshme që i ndjek pas. Sepse ka tinguj që nuk i ndal as betoni, as uniforma, as muret e zyrave ku u hartuan urdhrat. Ka britma që nuk vdesin—sepse janë britma të padrejtësisë. Dhe padrejtësia, kur nuk merr përgjigje, kthehet në kujtesë që troket pa pushim.

Ata mund të zgjohen në mëngjes, të pinë kafen si zakonisht, të bëjnë sikur dita u përket—por në thellësi, është e pamundur që të mos ketë një krisje. Ndoshta ata e kanë mbytur atë krisje me luks, me gradë, me lavdi të rreme, me duartrokitje të blera. Por krimi është si hije, edhe kur e mbulon me dritë, ajo rri aty, e lidhur pas teje.

Dhe sa më shumë që e mendoj, aq më e frikshme më duket jo vetëm pyetja “si flenë?”, por fakti që disa vërtet flenë. Që disa, për të ruajtur qetësinë e tyre, kanë bërë luftë kundër ndërgjegjes—dhe ndoshta e kanë fituar atë betejë. E kjo është tragjedia e njeriut- kur fiton mbi ndërgjegjen, ai humb mbi njerëzimin.

Por historia—ajo nuk është shurdhe. Ajo dëgjon. Ajo mban mend. Dhe herët a vonë, ajo kthen zërin e viktimave në dëshmi, në dritë, në përgjegjësi. Sepse britmat mund t’i mbyllësh për një natë, për një dekadë, ndoshta edhe për një brez—por nuk mund t’i mbyllësh përgjithmonë.

E vërteta është e rëndë—si gur që s’e ngre dot kush me një dorë, si një plumb i ftohtë që nuk tretet në ajër—por, sado të dhemb, ajo mbetet e vërtetë. Sepse ka gjëra që mund t’i fshehësh nga të tjerët, mund t’i mbështjellësh me fjalë, me arsyetime, me gënjeshtra të stolisura por, nuk mund t’i fshehësh përgjithmonë nga vetja. Mund të mashtroni botën me maska, me role, me tituj, me zhurmë, por njeriu—kur mbetet vetëm—e ka përballë pasqyrën më të pamëshirshme- ndërgjegjen e tij.

Ata, kudo që të shkojnë, e marrin veten me vete. Dhe bashkë me veten marrin edhe hijen. Sepse krimi nuk është një rrobë që e heq në mbrëmje; është një njollë që futet në shpirt. Mund të jetojnë mes turmës, të qeshin nëpër tryeza, të flasin me zë të lartë, të mbushin dhomat me praninë e tyre—por qetësia e vërtetë nuk ndërtohet mbi dhimbjen e tjetrit. Ajo qetësi është gjithmonë e rreme, si një shtëpi e ngritur mbi rërë: nga jashtë duket e qëndrueshme, por mjafton një dridhje e vogël dhe fillon të çahet.

Sepse momenti më i vështirë nuk është kur të shohin të tjerët—është kur s’të sheh askush. Kur nata bie dhe zhurmat shuhen. Kur dera mbyllet. Kur telefoni hesht. Kur mbetesh vetëm me mendimet e tua, me atë që ke bërë, me atë që ke urdhëruar, me atë që ke lejuar. Atëherë nuk ka më spektakël, nuk ka më arsyetime, nuk ka më “rrethana”. Vetëm ti dhe ti. Dhe aty, pikërisht aty, njeriu e kupton se sa e vështirë është të jetosh me një barrë që s’e heq dot.

Ata mund të kenë gjithçka jashtë: pushtet, para, duartrokitje, poste, siguri. Por brenda, nëse ka mbetur qoftë edhe një copëz njerëzie, ajo copëz bëhet si gjemb: e vogël, por që s’të lë të ulesh rehat. Dhe edhe nëse e kanë mbytur ndërgjegjen me krenari të rreme, prapë u mbetet një shqetësim i heshtur—një ankth i pashpjegueshëm, një ndjenjë se qetësia nuk u përket, se paqja u është e huaj, se janë mysafirë në një jetë ku s’kanë bërë vend për dritën.

Sepse e vërteta nuk është vetëm fakt—e vërteta është prani. Ajo rri aty si një zë që s’hesht, si një trokitje e ngadalshme në derën e shpirtit. Mund ta shtysh, mund ta mohosh, mund ta mbulosh me zhurmë e me propaganda, por kur mbetesh vetëm, ajo del sërish në sipërfaqe, si uji që gjen rrugë edhe përmes gurit.

Prandaj po, ata askund nuk mund të jenë të qetë—dhe më së paku atëherë kur janë vetëm me veten e tyre. Sepse njeriu mund t’i ikë vendeve, mund t’i ikë njerëzve, mund t’i ikë edhe historisë për një kohë… por s’mund t’i ikë vetes. Dhe kur vetja bëhet gjykatë, nuk ka shpëtim me asnjë alibi.
Çfarë arsyetimi mund t’i japë njeriu vetvetes, kur përpara tij qëndron një e vërtetë e zhveshur- se ka bërë krim? Si e bind shpirtin të heshtë, si e mbyll atë zë të brendshëm që, edhe kur e shtyp, prapë di të flasë? Çfarë fjale gjen për ta bërë të pranueshme të papranueshmen—çfarë justifikimi, çfarë “urdhri”, çfarë “domosdoshmërie”, çfarë “arsyeje shtetërore”—kur në fund mbetet vetëm një fakt i ftohtë- dikush është lënduar, dikush është thyer, dikush është shuar nga dora e tij ose nga urdhri i tij?

Sepse njeriu, kur bie në atë humnerë, zakonisht nuk e pranon menjëherë se është bërë kriminel. Ai e ndryshon gjuhën që të mos i ndryshojë fytyra- krimin e quan “aksion”, dhunën e quan “masë”, mizorinë e quan “nevojë”, dhe kështu kërkon të ndërtojë një strehë me fjalë—një strehë të rreme ku të fshihet nga vetja. Por a mjaftojnë fjalët kur të vjen nata? A mjafton një terminologji e stisur kur përballë të del kujtimi i pafajësisë, ai kujtim që s’di të negociojë?

Dhe si mund t’i heshtin klithmat e fëmijëve? Jo klithmat si zë i largët, por si thirrje e pastër e pafajësisë—ajo thirrje që nuk ka as urrejtje, as politikë, as “arsye”, veç dhimbje. Si mund të mbyllen veshët ndaj asaj britme që është më e rëndë se çdo akuzë, sepse vjen nga dikush që nuk di të fajësojë, vetëm di të vuajë? Çfarë shurdhuesi mund të jetë aq i fuqishëm sa ta shuajë jehonën e një fëmije të frikësuar, të poshtëruar, të lënduar?

Ndoshta disa përpiqen ta vrasin kujtimin, ta shtypin me zhurmë, me festime, me triumfe të rreme, me rrëfime heroike që i thonë vetes për të mos e thënë të vërtetën. Ndoshta e bindin veten se “ashtu duhej”, se “ashtu ishte koha”, se “kështu na thanë”, sikur urdhri ta shndërronte krimin në diçka neutrale. Por ndërgjegjja nuk është zyrë ku futet një shkresë dhe mbyllet dosja. Ajo është një derë që troket vetë—sidomos kur përballë saj qëndron pafajësia e nëpërkëmbur.

Dhe prandaj pyetja mbetet si gur në fyt- si e përballon njeriu veten pasi ka parë frikën në sytë e një fëmije? Si e bind dorën që të jetë “dorë prindi” në shtëpi, kur diku tjetër ka qenë dorë dhune? Si e gjen paqen kur e di se klithmat nuk janë vetëm kujtim—janë plagë që vazhdojnë në jetën e atyre që i kanë mbijetuar?

E tmerrshme është se disa mund t’i mbulojnë këto me cinizëm, me urrejtje të kultivuar, me një zemër të kthyer në gur. Por edhe guri çahet nga uji, edhe errësira ka frikë nga drita. Sepse ka një ligj që s’e thyen dot askush- çfarë i bën tjetrit, një ditë të kthehet si pasqyrë përpara teje. Mund të vonojë, mund të zvarritet, mund të mbulohet me heshtje—por nuk zhduket.

Dhe në fund, përtej çdo “arsyetimi”, mbetet një pyetje e thjeshtë, e pamëshirshme, e pa negociueshme: çfarë njeriu duhet të jesh që t’i shkelësh fëmijët, t’ua shkelësh pafajsinë, t’ua shkelësh dinjitetin? Sepse aty nuk rrëzohet vetëm viktima—rrëzohet vetë kuptimi i njerëzores. Dhe asnjë arsyetim, sado i stërholluar, nuk e kthen më mbrapsht atë rrëzim.

Edhe tani, teksa i hedh këto rreshta në letër, më pushton një trishtim i rëndë—mjafton t’i përmend dhe zemra m’ulet si gur në ujë. Fjala, sado e qetë të duket, e ka brenda një dridhje, sepse kur e prek dhimbjen me emër, ajo s’të lë të shkruash pa u lëkundur. E megjithatë, krahas kësaj dhimbjeje, më ngrihet një pyetje që s’pushon: si e ndien veten ai që i ka bërë këto krime? Çfarë ndodh brenda tij kur heshtin zhurmat e jashtme dhe mbetet vetëm me veten?

A kanë fëmijë ata njerëz—ata “monstra” që historia i njeh jo nga fytyra, por nga ç njerëzia? A kanë prindër që i kanë rritur me mund, me këshilla, me përkëdhelje? A kanë gra e motra në shtëpitë e tyre, që presin një buzëqeshje, një fjalë të mirë, një kthim të sigurt në prag? Sepse mendja s’e kap dot këtë kontrast, si mundet dikush ta ketë provuar butësinë e familjes, ngrohtësinë e një shtëpie, dhe prapë të dalë jashtë e të bëhet zjarr mbi të pafajshmit? Si mundet njeriu të jetojë dy jetë—njërën të “zakonshme” dhe tjetrën të përgjakur—pa u këputur nga brenda?

Jo… nëse kanë qoftë edhe një pikë gjak njeriu në damar, nëse u ka mbetur edhe një grimcë njerëzie diku thellë, ata kurrë s’do të jenë të qetë. S’mund të ndërtojnë një jetë normale mbi varre, s’mund ta mbjellin lumturinë mbi lot. Sepse ka gjëra që nuk i mbulon as koha, as pushteti, as heshtja, as frika: imazhet kthehen. Fytyrat kthehen. Britmat kthehen. Dhe njeriu, sado të ikë, nuk ikën dot nga ajo që ka bërë.

Madje, e tmerrshmja është se edhe në çastet më të lumtura—kur qeshin, kur festojnë, kur mbajnë në krahë fëmijët e tyre, kur përjetojnë atë që quhet gëzim—përpara syve mund t’u dalë si hije e pamëshirshme një e vërtetë që s’mund të blihet e as të shlyhet: fytyra engjëllore e Trimit të vogël. Engjëllushja faqekuqe, me pafajësinë që s’e kupton pse bota u bë e egër. Tokëjona flokëverdhë, si rreze e artë që u këput në mes. Dhe pas tyre, një varg i pafund fytyrash—fëmijë të Kosovës, të masakruar në shtëpitë e tyre, në vendin ku duhej t’i mbronte jeta, jo t’i zinte vdekja.

Sepse fëmijët nuk janë “palë” në asnjë luftë. Ata janë fillimi. Dhe kur prek fillimin me mizori, e ke prekur vetë kuptimin e njeriut. Prandaj, po: mjafton t’i përmend dhe trishtohem—sepse ata emra nuk janë thjesht emra, janë yje të këputur. Janë engjëj të vegjël që historia i mban si dëshmi, jo vetëm të një krimi, por të një humbjeje që s’ka fjalë të mjaftueshme.

E nëse drejtësia vonon, kujtesa nuk vonon. Ajo rri zgjuar. Rri si një dritë e vogël në errësirë, që s’lejon të harrohet ajo që s’duhet harruar. Sepse ndonjëherë, e vetmja mënyrë për të mos e lënë të keqen të fitojë për herë të dytë, është ta mbajmë të gjallë të vërtetën—me dhimbje, me lot, por edhe me dinjitet. Dhe këta fëmijë… këta engjëj të vegjël… nuk janë vetëm kujtim: janë ndërgjegje e gjallë e një populli që refuzon ta pranojë harresën si paqe.

Jo—si mund të harrohen? Si mund të kërkohet harresë aty ku toka është bërë dëshmi, aty ku muret kanë mbajtur brenda britma, aty ku pragjet e shtëpive janë kthyer në vijë të hollë mes jetës dhe vdekjes? Ka plagë që s’i mbulon as koha, as zhurma e ditëve; ka emra që nuk treten në rrjedhën e viteve, sepse janë shkruar jo me bojë, por me gjak e me lot.

Si mund të harrohet masakra e Prekazit—ajo ditë kur një familje u bë simbol qëndrese dhe dhimbjeje, kur një vatër u kthye në altar të lirisë dhe në plagë të hapur të një kombi? Prekazi nuk është thjesht vend në hartë; është një rrahje zemre e historisë sonë, një kambanë që bie sa herë që dikush do ta zvogëlojë dhimbjen, sa herë që dikush kërkon ta relativizojë krimin. Prekazi është fjala “kurrë më” e gdhendur në ndërgjegje.

E si të harrohet Pokleku? Si të harrohet ai tmerr i pashpjegueshëm, ai çast kur njerëzia u përkul nën mizori dhe kur shtëpia—vend strehimi—u shndërrua në vend frike? Ka ngjarje që nuk i mban mend vetëm një njeri; i mban mend ajri, i mban mend dheu, i mban mend heshtja e mbetur pas. Pokleku është një kujtim që s’të lë të ecësh pa e ndier peshën e tij në shpinë.

Po Meja—si mund të harrohet? A mund të harrohet një varg i gjatë dhimbjeje ku njerëzit u ndalën, u ndanë nga jeta, u shkëputën nga familjet, sikur të ishin sende e jo qenie me emra e ëndrra? Meja është një plagë e prerë në trupin e Kosovës, një kujtesë se sa shpejt mund të rrëshqasë bota në barbarinë më të ftohtë, kur padrejtësia merr rrugë e kur njeriu humb fytyrën.

E pastaj—nëna Ferdonije. Si të harrohen ditët e saja? Si t’i harrohet ajo pritje që s’ka fund, ajo dritë që ndizet e shuhet në sy, ajo shpresë që e zbardh ditën vetëm për ta nxirë përsëri mbrëmja? Ajo është figura e dhimbjes që nuk i mbyll sytë, dhimbjes që nuk ka luksin të pushojë. Nëna Ferdonije është më shumë se një emër: është një simbol i nënave që u prenë në mes, që mbetën me duar bosh, por me zemër plot thirrje. Ajo “i zbardh ditët” jo sepse ditët i bëhen të lehta, por sepse i përballon—dhe ky përballim është një heroizëm i heshtur, pa duartrokitje, pa skenë, por me peshën e tërë botës mbi sup.

Dhe sa e sa të tjera… aq shumë sa numri i tyre është tepër i gjatë për t’u futur në këtë shkrim—si vetë dhembja, që s’ka faqe të mjaftueshme, s’ka rreshta të mjaftueshëm, s’ka zemra të mjaftueshme. Sepse çdo masakër ka emra, çdo emër ka një histori, çdo histori ka një shtëpi, një oborr, një fotografi të vjetër, një rrobë të papërfunduar, një fjalë të mbetur pezull. Dhe kur i mbledh të gjitha, nuk bëhen thjesht “ngjarje” në kronikë—bëhen një det kujtese që s’mund të thahet.

Prandaj jo—harresa nuk është paqe. Harresa është padrejtësi e dytë. Kujtesa është dhimbje, po është edhe dinjitet. Është mënyra jonë për t’u thënë atyre që s’janë më: “Ju nuk u zhdukët në errësirë. Ju jeni në fjalën tonë, në ndërgjegjen tonë, në betimin tonë.” Dhe për aq kohë sa këta emra rrinë gjallë në mendjet tona, për aq kohë sa Prekazi, Pokleku, Meja dhe nëna Ferdonije mbeten të pranishëm në rrëfimin tonë—ne nuk e lejojmë historinë të mbyllet me heshtje. Sepse ka dhimbje që s’kërkon harresë- kërkon drejtësi.

Jo—ne kurrë nuk do të harrojmë. Dhe jo—ne kurrë nuk do të heshtim. Sepse harresa do të ishte si një varr i dytë mbi ata që u vranë; ndërsa heshtja do të ishte si një falje pa drejtësi, si një pajtim me të keqen që nuk kërkon pendesë, vetëm errësirë. Ne nuk e kemi luksin e heshtjes, sepse heshtja nuk është qetësi—heshtja është bashkëpunim me harresën, është një mënyrë e fshehtë për t’ia ulur zërin së vërtetës.

Prandaj, për çdo ditë e për çdo orë të lume, ne do të flasim. Do të shkruajmë. Do të argumentojmë. Do të rrëfejmë. Jo për të hapur plagë, sepse plagët janë tashmë të hapura; por për të mos lejuar që ato të mbulohen me gënjeshtra, relativizime, ose me atë mjegull të rrezikshme që e quajnë “le ta lëmë pas”. Se si mund të lihet pas ajo që ende dhemb? Si mund të lihet pas ajo që ende kërkon drejtësi?

Ne do t’i tregojmë botës se në Kosovë barbaria serbe nuk ishte rastësi, as rrëmujë e çastit, as shpërthim i verbër. Ajo ishte monstruoze—dhe mbi të gjitha ishte e organizuar, e ushqyer, e sistemuar, e mbështetur nga aparate shtetërore. Ishte një dhunë që kishte metodë, që kishte urdhra, që kishte hierarki, që kishte logjikë të ftohtë shkatërrimi. Dhe bota duhet ta dijë këtë—të paktën ta dijë me emër e mbiemër se kush e shkaktoi tragjedinë, kush e ndërtoi mekanizmin e frikës, kush e ndezi zjarrin dhe kush e mbajti gjallë.

Sepse e vërteta nuk është hakmarrje. E vërteta është drejtësi. Dhe drejtësia nuk është dëshirë—është domosdoshmëri. Është ajo balancë morale pa të cilën shoqëritë rrëzohen, dhe pa të cilën plagët kthehen në helm. Prandaj duhet të dihet kush duhet të gjykohet në Hagë, kush duhet të dënohet, kush duhet të marrë përgjegjësi për krimet që u bënë. Jo për të ushqyer urrejtjen, por për të mos e lejuar krimin të mbetet “i lirë” nëpër histori, si një hije që ecën pa u ndalur.

Sepse kur krimi nuk denoncohet, ai fiton dy herë: herën e parë kur ndodh, herën e dytë kur mbulohet. Dhe nëse ne nuk i denoncojmë kriminelët, nëse nuk i emërtojmë, nëse nuk i kërkojmë para drejtësisë, atëherë e nesërmja do të hakmerret ndaj nesh—jo si një hakmarrje njerëzore, por si hakmarrje e historisë. Sepse historia ka një mënyrë të ashpër për t’i ndëshkuar popujt që e lënë të vërtetën në errësirë. I lë pa zë, i lë pa kujtesë, i lë pa mbrojtje, dhe e keqja gjen terren të kthehet sërish, ndoshta me një emër tjetër, por me të njëjtën fytyrë.

Kështu, fjala jonë bëhet qëndresë. Shkrimi ynë bëhet dëshmi. Argumenti ynë bëhet mburojë. Dhe rrëfimi ynë bëhet dritë—dritë që nuk e lejon barbarinë të shndërrohet në “keqkuptim”, as krimin të bëhet “episod”, as dhimbjen të bëhet “statistikë”. Ne do të flasim, jo sepse na pëlqen të kthehemi te e shkuara, por sepse e shkuara, po të mos e ndriçosh, kthehet në kërcënim për të ardhmen.

Dhe bota—le ta dijë. Le ta dijë se çfarë ndodhi. Le ta dijë se kush e shkaktoi. Le ta dijë se drejtësia nuk është opsion, por detyrë. Sepse vetëm kur e vërteta thirret me zë të lartë dhe drejtësia kërkohet me këmbëngulje, nesërmja ka shans të mos përsërisë të djeshmin.

Jo—me gjithë plagët, me gjithë humbjet, me gjithë netët që s’kishin gjumë e ditët që s’kishin dritë të plotë—ne, megjithatë, fituam. Dhe fitorja jonë nuk është vetëm një kufi në hartë, as vetëm një flamur në shtizë. Ne fituam më shumë se një shtet të ri: fituam Kosovën Republikë, si një dëshmi se liria nuk është dhuratë, por fryt i qëndresës, i sakrificës dhe i një populli që nuk pranoi të zhdukej.

Fituam edhe diçka tjetër, po aq të madhe: fituam botën që u vu në anën tonë. Fituam vështrimin e njerëzimit që, më në fund, e pa fytyrën e vërtetë të kriminelit—jo atë fytyrë të lyer me propaganda, jo atë maskë “shtetërore” që mundohej ta zbukuronte dhunën, por fytyrën e zhveshur të së keqes. Fituam sepse e vërteta doli në dritë, sepse bota e kuptoi se kush ishte viktima dhe kush ishte agresori, kush kërkonte të jetonte dhe kush kërkonte të shfaroste.

Por fitorja jonë më e thellë nuk matet me dokumente e me rezoluta; ajo matet me shpirt. Ne fituam sepse mbetëm njerëz—edhe pasi e pamë tmerrin me sy. Edhe pasi e prekem frikën me dorë. Edhe pasi na u rrënuan shtëpitë, na u shuan zërat, na u prenë ëndrrat. Ne nuk e humbëm njerëzinë tonë, nuk e shndërruam dhimbjen në urrejtje që të na verbonte. Ne e mbajtëm zemrën të gjallë, ndonëse e thyer. E mbajtëm ndërgjegjen zgjuar, ndonëse të lodhur. E mbajtëm dinjitetin në këmbë, ndonëse të gjakosur.

Sepse ka një fitore që është më e rrallë se çdo fitore tjetër: të dalësh nga ferri pa u bërë ferr. Të shohësh errësirën nga afër e prapë të mos e marrësh si gjuhë tënden. Të kesh arsye të forta për t’u bërë gur—dhe prapë të mbetesh njeri. Kjo është fitorja që nuk e shkruan vetëm historia politike, e shkruan historia morale e një populli.

Prandaj po—ne fituam. Fituam sepse mbetëm ata që jemi. Fituam sepse nuk e humbëm emrin tonë në rrëmujën e dhimbjes. Fituam sepse, edhe kur u përpoqën të na thyenin, ne u ngritëm me një të vërtetë të thjeshtë, por të pathyeshme- ne jemi njerëz. Dhe askush nuk arriti ta vrasë këtë.

Serbia humbi para së gjithash në moralin njerëzor—aty ku matet jo fuqia e armëve, por pesha e ndërgjegjes. Sepse ka humbje që nuk i mbulon dot as propaganda, as fjalimet, as uniformat- humbja e njerëzisë është humbja më e thellë. Kur një shtet, një politikë, një aparat dhune e vendos veten kundër të drejtës për jetë të një populli, ai, në atë çast, e nxjerr veten jashtë rendit të vlerave njerëzore. Dhe kjo është një rënie që s’e shpëton dot asnjë fitore e momentit.

Humbi edhe ndërkombëtarishtë—sepse bota, sado vonë ndonjëherë, di të dallojë fytyrën e krimit kur ajo shfaqet lakuriq. Humbi politikisht, sepse politika që ushqehet me urrejtje e kërcënim, në fund kthehet kundër vetes dhe e lë vendin të izoluar, të dyshuar, të rënduar me barrën e së shkuarës. Humbi ekonomikisht, sepse dhuna nuk ndërton mirëqenie; dhuna shkatërron, e shkatërrimi nuk është kurrë investim—është vetëm varfërim, prapambetje, rrënim i së ardhmes. Humbi kulturalisht, sepse kultura nuk rritet në terr, dhe një shoqëri që e arsyeton barbarinë e ka të vështirë të prodhojë dritë të vërtetë, aty arti bëhet justifikim, historia bëhet gënjeshtër, dhe kujtesa përdhunohet për t’i shërbyer pushtetit.

Dhe si shtet, në sytë e shumëkujt, mbeti si një njollë e zezë në hartën e botës—jo sepse tokat janë të këqija, por sepse politika ogurzezë e bëri emrin e saj të mbajë erë frike e dhune. Një njollë që nuk pastrohet me fjalë të bukura, as me diplomaci të ftohtë, por vetëm me pranimin e së vërtetës, me përgjegjësi, me drejtësi dhe me pendesë reale.

Ata që erdhën në tokën tonë me synimin të djegin gjithçka, ta shndërrojnë jetën në shkrumb e hi, menduan se zjarri do t’u sillte fitore. Menduan se tymi do ta mbulonte kujtesën, se hiri do t’i mbyste dëshmitë, se frika do të na zhdukte nga vetja. Por zjarri nuk djeg vetëm shtëpitë e tjetrit, zjarri, në fund, e djeg edhe dorën që e ndez. Dhe ata dolën të mjerë—sepse mizoria nuk e lind kurrë madhështinë, e lind vetëm mjerimin shpirtëror.

Në fund, Serbia doli një humbëse e madhe—sepse një shtet që e ndërton identitetin mbi dhunë, mbi përpjekjen për ta shuar tjetrin, humb jo vetëm betejat, por edhe kuptimin. Humb vendin në zemrën e njerëzimit. Humb të drejtën morale për të folur për dinjitet. Humb respektin që nuk blihet me asgjë.

Dhe ne, përkundër gjithçkaje, mbetëm këtu—jo si hi, por si jetë. Jo si shkrumb, por si qëndresë. Jo si kujtim i thyer, por si dëshmi se ajo që u desh të digjej nuk u dogj: shpirti i një populli që nuk pranoi të kthehej në asgjë.

27 shkurt, 2026
Prishtinë