[ Libra NëLinjë ]
Kumrie Avdyl Shala
NUK JAM AJO
Nuk jam femra që dashurohet çdo ditë.
Nuk jam ajo që jeton me fjalë të ëmbla
e me zemra të huaja.
Nuk jam ajo që kall veten për çdo ngacmim,
për fjalë që bien si meteorë,
kur s’ua di qëllimin pse bien.
Nuk jam ajo që çdo burrë ta ledhatoj
për të arritur qëllimet e mia.
Nuk jam ajo që pasuria t’ma prishë mendjen
as karakterin.
Nuk jam ajo që notoj mbi det
me çdo varkë të huaj.
Nuk jam ajo që prish dashuri të mëdha.
Nuk jam ajo që vuan për fjalë të ëmbla
që dikujt i kanë munguar gjithë jetën.
Nuk jam ajo që në shtrat ka një burrë,
e në shtëpi sillen fëmijët për qejf,
ndërsa diku tjetër shkruan vargje dashurie,
duke tradhtuar çdo ditë
shtratin e martesës
me “perla” e hamshorë
të shitur ndër vite.
Jo.
Nuk jam ajo që vrapoj pas epshit
të belbëzuar me fjalë.
Nuk jam ajo që vrapoj pas zemrave të internetit,
as pas dallgëve e aromave që sjell deti,
se deti sjell edhe myshk.
Nuk jam ajo femër që vajton
për një shport arra
e për një gjel deti.
Unë, nuk jam ajo që dashurohet në çdo mashkull,
që thur vargje për secilin.
Nuk jam shërim,
as plagë për çdo kënd.
Nuk lëndoj,
nuk kall shpirt me gënjeshtra
kinse i dashuroj.
Se dashuria nuk është
të kalorosh herë në të kuq, herë në të zi,
as herë në kal të bardhë.
Dashuria është
kur të dy keni të njëjtën pikë synimi:
pastërtinë, besimin,
guximin dhe vendosmërinë,
që askush të mos ua prishë
lidhjen e pastër si loti.
Kjo është dashuria e vërtetë.
FJALËT PUSHKË E MENDJEN FUSHË
Ç’më erdhi në mendje gruaja me nam,
o sa kryeneqe, kishte veshur fustan.
Ishte llafazane, por si përrri,
nxirrte fjalë të prehta nga goja, kuti.
Kishte buzë të holla, të lyera me naze,
flokët ngjyrë të bardhë, si mendafsh me ar.
Takat i kërcisnin atje mbi kalldrëm,
si hamshorit në gojë kur i vënë frerë.
Ai trup i saj si ngjalë e si atki,
sa bukur i rri në trup fustani gri.
Grua furfullaze, por me shumë finesë,
kishte mmendje të madhe e delikatesë.
Kur gllënkonte gotën të mbushur me verë,
aromë trëndafili lëshonte çdoherë.
Sa hije i kishte ai nishan në faqe,
buzët e kuqe, e bukur manushaqe.
Pse m’u kujtua kjo grua shejtane?
Në qafë i rri bukur i varur ai gjerdan.
Fjalët i kishte pushkë e kokën fushë,
mendje të madhe, o medet sa thush,
si gruaja te kroi i fshatit kur burin mbush.
KUR FLET NDËRGJEGJJA
Sa më gëzoi fakti, e bukura ime,
kur lexova vargjet e tua,
që brendësia e ndjesisë sate
ka filluar të ndryshojë.
M’u rrënqeth trupi,
m’u bë puçërriza.
Ndjeva një lumturi në shpirtin tim,
sa mirë është kur njeriu ndërgjegjësohet.
Urimet e mia dalin nga thellësia e shpirtit,
se më në fund u binde
që Njëshi është veç Zoti,
e njerëzit mund të bëjnë gabime,
me dashje apo pa dashje,
se as ti, as unë
nuk jemi të përkryer.
Nuk është mirë për shpirtin
gjithmonë të mendosh
se vetëm unë duhet të jem i pari.
Ndalo mllefin,
urrejtjen e panevojshme.
Ndryshimi yt më gëzon.
Ndjej lumturi në thellësi të shpirtit,
se vetëm këtë pendim ta dëshiroja.
Shpirti yt është flori,
por fjalët i pate si gjuha e gjarprit:
theve e helmova shumë zemra,
edhe timen.
Në fund, s’ka rëndësi a shihemi më, mikja ime.
Rëndësi ka që të pranishmit e tu
të jetojnë të lumtur me ty,
më në fund.
Sado vonë që troket ndërgjegjja,
është dhuratë që ta sjell vetë Zoti.
Të uroj lumturinë e botës,
e të mos zhgënjehet rrethi yt.
Se mjaft më…
sa mirë që binde veten
të ndërgjegjësohesh.
