Nga Iliran Blloshmi, 5 Mars 2012
Nuk do isha ulur të shkruaja këto rreshta po të mos ndjeja keqardhjen për shqiptarët. Në rrethanat kur Shqipëria është një vend i vogël, pothuajse pa infrastrukturë, me një kapital njerëzor që po i varfërohet çdo ditë, dhe me një shoqëri as të motivuar, as të frymëzuar për të ardhmen, më duket se nuk ka vend të flitet me bujë për sovranitet. Gati 1/2 shqiptareve janë pa pune dhe afërsisht 1/3 e popullsisë jeton e izoluar. Zoti kryeministër, sa herë shikoj dhe dëgjoj për lirinë e fjalës me kujtohet filozofi Theodor Adorno në një ese të shkruar në vitin 1949 ku shprehej se “Të shkruash një poemë pas Auschwitz-it është diçka barbare”.
Atyre viteve bota po zbulonte, pak nga pak e dëshmi pas dëshmie, tmerrin e persekutimit të hebrenjve evropianë nga Nazizmi dhe eliminimin e tyre masiv në kampet hitleriane të shfarosjes. Ndonëse edhe sot e kësaj dite komentatorët nuk janë marrë vesh për çka dashur të thotë pikërisht Adorno me atë aforizëm, shumëkush mendon se kuptimi ka të bëjë disi me pamundësinë për të krijuar dhe shijuar art optimist pas katastrofës njerëzore të Luftës II Botërore.
Zoti kryeministër, nuk dua që të flasësh për ekonomi, nuk dua të flasësh për sistem drejtësie, nuk dua as të flasësh për takimet e tua me liderët e botës, por dua të shpëtosh shqiptarët nga kjo fakeqësi ka pllakosur vendlindjen time dhe tënden bashkë, nuk dua tu besh keq këtyre njerëzve dhe pse një numri të madh njerëzish u ke bërë një të keqe të pamasë, ke shkatërruar kushedi sa familje, ke detyruar turma të tëra bashkëpatriotësh të braktisin atdheun, ke zhytur në zi një numër të pallogaritshëm vatrash, ata që ti i quaje armiqtë e tu i përndoqe pa mëshirë, Shqipëria ime po vdes e sëmurë, duke vuajtur dëbimin, komplikimet e imunologjisë, efektet e tmerrshme dytësore të kurave që përpiqesh të injektosh ne vendin e shqiponjave qe shqiptaret e duan, organet e saj po shuhen një nga një, aftësitë e saj po e humbasin shkëlqimin që i karakterizonte, lëngjet dhe aromat e saj po grumbullohen në qeska plastike.
Në këto momente, para se ty të të bëjnë një injeksion për të të qetësuar sadopak dhimbjet e padurueshme që ke, a e ke kurajën të thuash se pendohesh? Për udhëtimet nëpër botë, për pallatet e mrekullueshme, për makinat 700 mije euro, për luksin e hoteleve me pesë yje dhe darkat madhështore të Shtetit… A e dëgjon dot popullin tënd, tani, që është në pikë të hallit?… Apo mendja jote nuk jeton më në atdheun tënd, je në tjetër botë, shumë larg, ndodhesh mes njerëzish që nuk i njeh…
Po, është e vërtetë se je në strehën tënde të ngrohtë, midis një bande kopukësh, të cilëve u ke dorëzuar vendin tim, çastet e tua të fundit dhe tragjike po i kalon midis rrufjanëve dhe gënjeshtarëve, midis lajkatarëve të oborrit tënd, të cilët të shfaqin “dashuri” vetëm sepse u ke dhënë para dhe pushtet. Ndërsa vendin tim e ke lënë në mëshirë të fatit.
Zoti kryeministër, kjo qeveri u mbyll ashtu siç dhe nisi. Në të dyja rastet ishte një rrufe në qiell të pastër. E lëvizur brenda këtyre dy ekstremeve identike, ajo zbuloi kotësinë e vet, paqëllimësinë, inkoherencën, duke përvijuar në historinë e shkurtër të politikës shqiptare dështimin më spektakolar të një lideri, i cili politikbërjen e mbështet në gjenerimin e konfliktualitetit dhe absurditetit. Kam përshtypjen se tani e ke kuptuar që je gabuar, sepse besove në një përrallë rrugësh, e pandehe veten revolucionar… të pavdekshëm, e bashkove veten me të vdekurit, me heronjtë e tu, me fantazmat e tua, të cilët besove se ishin gjallë, me Bolivarin, me Çenë, me Fidelin, me Marksin, të cilët nuk i njohe kurrë, por që i lexoje e i rekomandoje ata…
Ecja pas të vdekurve të çoi te magjia dhe magjistarët, u fute e rrëmove varret për t’iu blatuar një rrethi demonësh e shpirtrash të këqij që tani të shoqërojnë… A e ndien praninë e tyre aty ku je, i izoluar nga Perëndimi dhe BE? A e ndien se si vijnë të të vjedhin, të të grabitin edhe shpirtin, të vetmen gjë me vlerë që ke pasur në jetë, por që aq keq e fute në lojë me errësirën dhe të keqen? Epo tani, zoti kryeministër, dua të të them edhe këtë: tani do të ngelesh në histori si një tradhtar dhe burracak, sepse nuk u korrigjove kur pate mundësi, por e le veten në dorë të fudullëkut tënd, të idealeve të tua të marra, të ideologjisë sate të dështuar dhe hoqe dorë nga gjërat më të çmuara, nga liria jote dhe nga liria e të tjerëve, harrove se vetëm liria bën njerëz.
