![\"Luk\u00eb](\"http:\/\/www.shkoder.net\/images\/fjala\/2010\/luke_kacaj_martesa.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Roland Gjoza<\/strong>, 25.02.2010<\/em><\/p>\n Sh\u00ebnime nga udh\u00ebtimet n\u00eb memorie, IV. Takimet surreale me Luk\u00eb Ka\u00e7ajn gjat\u00eb xhirimeve p\u00ebr dokumentarin kushtuar baritonit me fat tragjik. Arrestimi, vdekja e An\u00ebs dhe jeta e kot\u00eb n\u00eb Shqip\u00ebrin\u00eb e pas n\u00ebnt\u00ebdhjet\u00ebs<\/p>\n Prisnim Luk\u00eb Ka\u00e7ajn te Pergola (nj\u00eb bar intim ngjitur me televizionin publik, q\u00eb s’\u00ebsht\u00eb m\u00eb.) Ishte koha e rrushit. Bistak\u00ebt e m\u00ebdhenj me tajg\u00eb t\u00eb kuqe dhe hafiz ali, sterr\u00eb t\u00eb zinj si korbi, gati arrinin gotat tona me konjak.<\/p>\n Kamerieri, nj\u00eb djalosh i nj\u00eb shkrimtari t\u00eb shquar q\u00eb i binte kitar\u00ebs net\u00ebve n\u00eb nj\u00eb lokal tjet\u00ebr p\u00ebr tre grosh, priste me g\u00ebrsh\u00ebr\u00eb t\u00eb m\u00ebdha bistak\u00eb me rrush dhe i vinte me kujdes mbi tabakan\u00eb e pijeve me nudot tahitiane t\u00eb Gogenit.<\/p>\n Ne prisnim Luk\u00eb Ka\u00e7ajn, baritonin e famsh\u00ebm, q\u00eb rus\u00ebt e kishin lutur t\u00eb q\u00ebndronte p\u00ebrgjithmon\u00eb n\u00eb Mosk\u00eb. Ai qe kthyer n\u00eb atdhe, se ishte dishepull i Fran\u00e7eskut t\u00eb Asizit, nuk i ndahej zemra asesi nga Shkodra e Fisht\u00ebs, si dhe prej asaj shkoll\u00ebs s\u00eb fret\u00ebnve, ku kishte k\u00ebnduar fare i ri n\u00eb korin e kapel\u00ebs Haleluj\u00ebn e Hendellit.<\/p>\n P\u00ebr kaq gj\u00eb u kthye? Jo, arsyeja e mendjes nuk e rrok dot, po arsyeja e paarsyeshme e zemr\u00ebs e di. Pas burgut n\u00eb atdhe (po p\u00ebr \u00e7far\u00eb, o zot?) ai ishte kthyer n\u00eb sht\u00ebpi dhe qe mbyllur brenda.<\/p>\n Pas kaq koh\u00ebsh, gati 20 vjet harrese, hutese e kotnie, dikush u kujtua, nj\u00eb regjisor q\u00eb pat mbaruar nj\u00eb shkoll\u00eb muzike p\u00ebr violin\u00eb dhe \u00ebnd\u00ebrronte t\u00eb fuste muzik\u00eb n\u00eb kuadrin e filmit, t\u00eb b\u00ebnte nj\u00eb dokumentar p\u00ebr t\u00eb. Pra, pinim konjak te Pergola dhe shikonim si pritej rrushi tajg\u00eb e hafiz ali me g\u00ebrsh\u00ebr\u00eb. P\u00ebr k\u00eb po b\u00ebhej kjo kasaphan\u00eb kaq lirike mbi kokat tona, kush e kishte dh\u00ebn\u00eb k\u00ebt\u00eb urdh\u00ebr? R\u00ebndom rrushi me bistak\u00eb \u00e7udit\u00ebrisht kok\u00ebrrngjeshur dhe mjaft t\u00eb m\u00ebdhenj e t\u00eb bukur si t\u00eb punuar me dor\u00eb, nuk prekej prej askujt, gjersa vinte luzma e grerave, bujama e harabelave, krrokatja e korbave, qe e \u00e7ukitnin dhe e grinin shpejt e shpejt me bab\u00ebzi dhe t\u00ebrbim.<\/p>\n Erdhi Luka me kostum t\u00eb vjet\u00ebr t\u00eb f\u00ebrkuar dhe t\u00eb strepsur, me nj\u00eb pardesy t\u00eb bardh\u00eb n\u00eb dor\u00eb. I gjat\u00eb, biond, me sy jeshil p\u00ebrplot mahi dhe ironi, tejet krenar, megjithat\u00eb. Ai u ul dhe piu konjak me ne. I shkonte kaq shum\u00eb ajo got\u00eb me l\u00ebngun ngjyr\u00eb ari n\u00eb dor\u00ebn me gisht\u00ebrinj t\u00eb gjat\u00eb.<\/p>\n E kisha pran\u00eb baritonin e madh, basin e mahnitsh\u00ebm me timbrin e kambanave dit\u00ebve t\u00eb Jav\u00ebs s\u00eb Shenjt\u00eb, pafatsin akoma m\u00eb t\u00eb madh, tragjikun edhe m\u00eb t\u00eb madh akoma. \u00c7’buz\u00eb ironike, \u00e7’vuajtje n\u00eb ato buz\u00eb, q\u00eb syt\u00eb e shprehnin me kaq shum\u00eb gaz t\u00eb hidhur q\u00eb i kishte ngrir\u00eb prej koh\u00ebsh. Her\u00eb-her\u00eb vihej re trembsh\u00ebm hutimi dhe heshtja e tij prej varri.<\/p>\n – I solle ato? – e pyeti regjisori. – Jo. – p\u00ebshp\u00ebriti Luka. – I pruna, po n\u00eb tren u pendova. Edhe k\u00ebto t\u00eb bekueme doni t\u00eb mi merrni? Un\u00eb nuk k\u00ebndoj ma. Nuk m\u00eb k\u00ebrkon askush ma me k\u00ebndue. M\u00eb kan\u00eb harrue. Vet\u00ebm fretnit fran\u00e7eskan\u00eb m\u00eb bajn\u00eb za me k\u00ebndue Simon Boccanegren e Verdit midis shenjtve e qirinjve q\u00eb digjen p\u00ebr mue. K\u00ebto m\u00eb kan\u00eb mbet\u00eb nga ajo koh\u00eb. Jo, nuk i jap! – Jo, nuk ju besoj. T\u00eb gjitha mi mor\u00ebn, p\u00ebrve\u00e7 k\u00ebtyne… – I ka ruejt Ana, budall\u00eb. Aty asht \u00e7mimi i Mosk\u00ebs, i Sankt Peterburgut, i Varshav\u00ebs, i Prag\u00ebs… \u00e7mime t\u00eb para… qypi im me flori… I ka ruejt Ana! I shkuam n\u00eb Shkod\u00ebr. Ishte dit\u00eb shum\u00eb e ftoht\u00eb. Ai kishte veshur pallton gub, pallton e vjet\u00ebr, q\u00eb e kishte sjell\u00eb nga Moska. Rrinte mbyllur n\u00eb sht\u00ebpi. Nganj\u00ebher\u00eb p\u00ebr festa shkonte te kapela e fret\u00ebnve, i binte pianos midis qirinjve q\u00eb i ndizte vet\u00eb, tregonte barcaleta, qeshte e gajasej me nj\u00eb got\u00eb ver\u00eb t\u00eb kuqe n\u00eb dor\u00ebn q\u00eb i dridhej nga pak. Jasht\u00eb binte shi dhe dyshemeja me pllo\u00e7a t\u00eb murrme dhe dyll\u00eb lagej nga k\u00ebmb\u00ebt e lut\u00ebsve.<\/p>\n Kur i tekej t\u00eb k\u00ebndonte, kisha mbushej plot dhe njer\u00ebzia qanin dhe qirinjt\u00eb shuheshin nj\u00eb nga nj\u00eb, jo se treteshin ashtu p\u00ebrgjumsh\u00ebm e dal\u00ebngadal\u00eb, po nga kumb i basit t\u00eb tij madh\u00ebshtor q\u00eb e trondiste kapel\u00ebn me gjithsej. Pastaj shkonte dhe i ndizte vet\u00eb, se i donte shum\u00eb qirinjt\u00eb, q\u00eb i dukej sikur digjeshin p\u00ebrvujtnisht p\u00ebr amshimin e shpirtit t\u00eb tij dhe t\u00eb An\u00ebs.<\/p>\n Mezi ia mbush\u00ebm mendjen. Gjithmon\u00eb p\u00ebrs\u00ebriste: I ka ruejt\u00eb Ana! Se kishin p\u00ebr t’mi zhduk\u00eb Juda Iskariot\u00ebt!<\/p>\n Ajo kishte vdekur. I mbetur fillikat, ai jetonte me fantazm\u00ebn e saj. Gruaja e tij kishte qen\u00eb shum\u00eb e bukur. Dhe fotografia e saj m\u00eb e bukur ishte mbyllur n\u00eb mermerin e varrit. Ai shkonte shpesh atje p\u00ebr t\u00eb par\u00eb fotografin\u00eb. At\u00eb, t\u00eb vetmen, se t\u00eb tjerat i kishte grisur, q\u00eb t\u00eb mos \u00e7mendej. – Ku po na \u00e7on? – e pyeti regjisori. E shikonim ashtu shum\u00eb t\u00eb pik\u00eblluar n\u00eb at\u00eb dit\u00eb t\u00eb ftoht\u00eb dhe nuk e di pse ai ende e ruante at\u00eb pamje prej dendi mondan, po t\u00eb r\u00ebn\u00eb nga vakti. I till\u00eb kishte qen\u00eb, gati p\u00ebrbuz\u00ebs n\u00eb at\u00eb siguri q\u00eb i jepte paraqitja prej mashkulli elegant dhe talenti i madh i lindur.<\/p>\n * * * Gazi i zi i deg\u00ebs q\u00ebndroi n\u00eb trotuar dhe prej andej zbrit\u00ebn dy civil\u00eb dhe nj\u00eb polic. Ai po v\u00ebshtronte nga dritarja e madhe e studios s\u00eb kantos ret\u00eb e m\u00ebdha t\u00eb p\u00ebrhime mbi nd\u00ebrtesat e stilit romak dhe sheshin e zbraz\u00ebt. At\u00eb dit\u00eb b\u00ebnte shum\u00eb ftoht\u00eb dhe ai kishte veshur pallton gub q\u00eb e p\u00eblqente shum\u00eb Ana.<\/p>\n E kishte bler\u00eb n\u00eb Mosk\u00eb me honorarin e \u00e7mimit t\u00eb par\u00eb q\u00eb kishte marr\u00eb me operat e Verdit. Ajo e kishte zakon t\u00eb vinte faqen n\u00eb stofin e trash\u00eb e t\u00eb but\u00eb dhe t’i merrte er\u00eb duke p\u00ebshp\u00ebritur: nj\u00eb parfum delikat i dyshimt\u00eb q\u00eb m\u00eb b\u00ebn xheloze, nj\u00eb parfum i vjet\u00ebr fort, era jote prej mashkulli t\u00eb plot\u00eb dhe kund\u00ebrmimi i duhanit q\u00eb mi merr mendt\u00eb.<\/p>\n Ajo i thoshte k\u00ebto duke qeshur me kaq sensualitet, sa ai e ndjente k\u00ebt\u00eb me nj\u00eb dhimbje t\u00eb mpreht\u00eb dalldis\u00ebse. P\u00ebr k\u00eb kan\u00eb ardhur, mendoi dhe ndjeu t\u00eb rr\u00ebqethura, po nuk i shkoi mendja se ata kishin ardhur p\u00ebr t\u00eb.<\/p>\n Ai ishte te Tet\u00ebqinda, La Skala, ku po interpretonte Verdin, shpesh ishte atje te shekulli i art\u00eb i muzik\u00ebs dhe nuk i kishte kushtuar asnj\u00ebher\u00eb v\u00ebmendje koh\u00ebs s\u00eb tij, po ve\u00e7 qahej p\u00ebr lek\u00ebt q\u00eb s’i dilnin, p\u00ebr artist\u00ebt e m\u00ebdhenj dhe kompozitor\u00ebt e m\u00ebdhenj, q\u00eb ishin ndaluar.<\/p>\n Ai s’mund t’i \u00e7onte m\u00eb letra miqve t\u00eb tij n\u00eb Mosk\u00eb, Itali, Poloni. I kishte humbur lidhjet. I kishte mbetur Ana, gruaja e tij e bukur, q\u00eb e priste, ishte veshur pothuajse, ishte b\u00ebr\u00eb gati p\u00ebr dark\u00ebn te Vollga, (Drini) po Vollga i kishte mbetur, ku do t\u00eb porositnin llazanj\u00eb dhe biftek skare me birr\u00eb t\u00eb zez\u00eb Kor\u00e7e, po dhe me ver\u00eb t\u00eb kuqe Leskoviku.<\/p>\n Ajo e hante shum\u00eb llazanj\u00ebn, q\u00eb e p\u00ebrgatiste nj\u00eb kuzhiniere beratase, Vangja. Sa i donte k\u00ebto darka, takimet me miq, flirtet e vogla, at\u00eb komoditet molis\u00ebs q\u00eb e rrethon r\u00ebndom nj\u00eb artist t\u00eb d\u00ebgjuar. E p\u00ebrsh\u00ebndet\u00ebn dy-tre student\u00eb kur doli n\u00eb korridor. Ata po ngjiteshin, ata t\u00eb tre.<\/p>\n Ai mbante n\u00eb nj\u00ebr\u00ebn dor\u00eb pallton gub t\u00eb hedhur n\u00eb parakrah dhe n\u00eb tjetr\u00ebn partiturat e Verdit.<\/p>\n N\u00eb em\u00ebr t\u00eb dashuris\u00eb, p\u00ebrs\u00ebriste nj\u00eb fraz\u00eb muzikore, teksa ata po ngjiteshin lart me ngut, sikur s’priste puna dhe ai mendoi, ngaq\u00eb i b\u00ebri p\u00ebrshtypje nguti dhe zymtia e tyre, se ata nuk kishin pun\u00eb me t\u00eb, s’kishin si t\u00eb kishin pun\u00eb me t\u00eb, ndoshta dhe p\u00ebr nj\u00eb arsye, se Ana ishte b\u00ebr\u00eb gati dhe e priste, teksa p\u00ebr t\u00eb fundit her\u00eb po shikohej n\u00eb pasqyr\u00eb, n\u00eb at\u00eb pasqyr\u00ebn e madhe prej kristali ku ishin par\u00eb tre brezni. Ana, q\u00eb ai e dashuronte ende, me at\u00eb furin\u00eb e par\u00eb, e priste.<\/p>\n Si\u00e7 din\u00eb t\u00eb presin dashnoret n\u00eb opera. Ishte atje dhe ajo tryeza e tyre pran\u00eb orkestr\u00ebs, atje n\u00eb an\u00eb t\u00eb murit, pik\u00ebrisht te dritaret e m\u00ebdha me perde damasku ngjyr\u00eb vishnje, q\u00eb ajo i hapte sapak p\u00ebr t\u00eb par\u00eb lulishten verore t\u00eb braktisur dhe at\u00eb vendin e tyre t\u00eb dashur n\u00ebn pem\u00eb ku uleshin net\u00ebve t\u00eb nxehta me gjinkalla.<\/p>\n Ishte ajo tryeza, padyshim ishte ende e paz\u00ebn\u00eb, brenda n\u00eb sall\u00ebn e dimrit t\u00eb mbushur cit m\u00eb cit klient\u00eb, me at\u00eb cop\u00eb kartoni p\u00ebrsip\u00ebr ku shkruhej me boj\u00eb kine: E rezervuar. N\u00eb em\u00ebr t\u00eb dashuris\u00eb… gati sa nuk e k\u00ebndoi me z\u00eb k\u00ebt\u00eb fraz\u00eb, po ata iu afruan me ngut dhe q\u00ebndruan para tij.<\/p>\n – Luk\u00eb Ka\u00e7aj? I mb\u00ebrthyen prangat n\u00eb duar dhe partiturat e Verdit i ran\u00eb p\u00ebrtok\u00eb. Pse e arrestuan, pse, pse vall\u00eb, p\u00ebr \u00e7far\u00eb e akuzuan? Agjitacion-propagand\u00eb, me nj\u00eb fjal\u00eb kishte llapur.<\/p>\n Goja e tij p\u00eblqente llazanj\u00ebn, q\u00eb e gatuante p\u00ebr mrekulli Vangja, po p\u00eblqente dhe ca gj\u00ebra t\u00eb tjera, q\u00eb ishin t\u00eb ndaluara, si bie fjala Rahmaninovi, q\u00eb kishte shp\u00ebtuar se jetonte n\u00eb Amerik\u00eb, tenori Tito Skipa s’do t\u00eb ishte b\u00ebr\u00eb aq i famsh\u00ebm, po t\u00eb mos kishte k\u00ebnduar n\u00eb Nju Jork “O sole mio”, Stravinski ia kishte hedhur q\u00eb ndodhej n\u00eb Per\u00ebndim dhe Boris Pasternak e kishte marr\u00eb \u00e7mimin Nobel ngaq\u00eb “Doktor Zhivago” ishte botuar s\u00eb pari n\u00eb Itali, n\u00eb Per\u00ebndim.<\/p>\n Ana priste atje ndan\u00eb dritares q\u00eb shikonte nga rruga p\u00ebrbri pasqyr\u00ebs fillikate q\u00eb pasqyronte hijet e ndajnat\u00ebs dhe s’kishte v\u00ebn\u00eb gjum\u00eb n\u00eb sy gjersa kishte marr\u00eb vesh lajmin. Dhe kishte pritur dhe kishte vdekur, si dashnoret e Tet\u00ebqind\u00ebs, q\u00eb vdisnin t\u00eb dashuruara dhe p\u00ebr k\u00ebt\u00eb shkak vuanin m\u00eb shum\u00eb se kishin dy vdekje dhe kishin tre vdekje kur ishin dhe aq t\u00eb bukura.<\/p>\n * * * A e ndjen veten ma mir\u00eb, An\u00eb? Si t\u00eb kan\u00eb lan\u00eb krejt lakuriq dreqnit e mallkuem, e dashtuna ime! Lakuriq, krejt lakuriq… o zot, sa t\u00eb ftofta i paske duart! Ti gjithmon\u00eb ke pas\u00eb ftoft\u00eb, gishtat t’i futsha n\u00eb goj\u00eb me t’i ngrof\u00eb..<\/p>\n Ik\u00ebm. Ai nuk u kthye t\u00eb merrte pallton. Na u duk e kot\u00eb t’i thonim t\u00eb kthehej e ta merrte, sepse e ndjenim se ai jetonte n\u00eb nj\u00eb koh\u00eb tjet\u00ebr, ndoshta n\u00eb koh\u00ebn e fantazmave. Sht\u00ebrngonte dor\u00ebn n\u00eb fyt, ecte dhe dridhej nga t\u00eb ftohtit.<\/p>\n U fut\u00ebm diku n\u00eb nj\u00eb klub ndan\u00eb rruge dhe pim\u00eb uiski. Pasi gjerbi me surba t\u00eb m\u00ebdha got\u00ebn e dyt\u00eb dhe moll\u00ebzat e dala iu skuq\u00ebn, gjithashtu syt\u00eb i qan\u00eb me nj\u00eb ngaz\u00ebllim t\u00eb \u00e7uditsh\u00ebm e nj\u00eb trishtim t\u00eb madh, ai tha:<\/p>\n – Tani s’kam ma asgja, erdhi dhe kjo dit\u00eb e fundit. Mi mor\u00ebn t\u00eb gjitha, edhe An\u00ebn, po edhe zanin q\u00eb m\u00eb dha aq \u00e7mime me Simon Boccanegr\u00ebn. Nju Jork 2009<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Roland Gjoza, 25.02.2010 Sh\u00ebnime nga udh\u00ebtimet n\u00eb memorie, IV. Takimet surreale me Luk\u00eb Ka\u00e7ajn gjat\u00eb xhirimeve p\u00ebr dokumentarin kushtuar baritonit me fat tragjik. Arrestimi, vdekja e An\u00ebs dhe jeta e kot\u00eb n\u00eb Shqip\u00ebrin\u00eb e pas n\u00ebnt\u00ebdhjet\u00ebs Prisnim Luk\u00eb Ka\u00e7ajn te Pergola (nj\u00eb bar intim ngjitur me televizionin publik, q\u00eb s’\u00ebsht\u00eb m\u00eb.) Ishte koha e rrushit. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":{"0":"post-1688","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","6":"category-artikuj"},"yoast_head":"\n
\nPo si ndodhi kjo? Prej nj\u00eb palltoje t\u00eb vjet\u00ebr gub q\u00eb e hodhi p\u00ebrsip\u00ebr…<\/p>\n
\n– Luk\u00eb, ulu, – tha regjisori.<\/p>\n
\nAi nuk u p\u00ebrgjigj.
\n– Sot e kemi l\u00ebn\u00eb q\u00eb t’i xhirojm\u00eb.<\/p>\n
\n– \u00c7’thua, Luk\u00eb! Ne vet\u00ebm sa do t’i xhirojm\u00eb. Ti na premtove, b\u00ebre gjith\u00eb at\u00eb rrug\u00eb p\u00ebr t’i sjell\u00eb!<\/p>\n
\nAi na tregoi nj\u00eb qesk\u00eb ushqimesh ku ishin futur diplomat, \u00e7mimet, dekoratat, q\u00eb kishte marr\u00eb n\u00eb koncertet e operat e shfaqura n\u00ebp\u00ebr bot\u00eb.
\n– K\u00ebto i fshehu Ana. Nuk i gjet\u00ebn dot.
\n– \u00c7’t\u00eb duhen? – e pyeti regjisori.<\/p>\n
\nU ngrit dhe iku. E tundte at\u00eb qesk\u00eb sikur t\u00eb mos kishte brenda \u00e7mime bot\u00ebrore, po tranguj a qep\u00eb. Eh, \u00e7’na polli me k\u00ebt\u00eb njeri!<\/p>\n
\nEcnim pa folur.<\/p>\n
\n– Te varri i saj. Atje i kam fshehur. Kot e keni, ato jan\u00eb koh\u00eb t\u00eb vdekuna.
\nKishte marre me vete nj\u00eb kazm\u00eb t\u00eb vog\u00ebl. Rr\u00ebmihu dheun pran\u00eb varrit dhe i nxori. K\u00ebsaj radhe i kishte mb\u00ebshtjell\u00eb me l\u00ebkur\u00eb. I mor\u00ebm dhe i hap\u00ebm mbi pllak\u00ebn e varrit dhe i xhiruam nj\u00ebr\u00ebn pas tjetr\u00ebs, nd\u00ebrsa ai p\u00ebshp\u00ebriste humbshim: edhe k\u00ebto mi mor\u00ebt, sikur t’i merrnim shpirtin.<\/p>\n
\nAt\u00eb dit\u00eb po b\u00ebhej gati t\u00eb dilte nga Akademia e Arteve ashtu si gjithmon\u00eb me di\u00e7ka n\u00eb dor\u00eb, o xhaket\u00eb, o pardesy, o pallto. Mbahej me sqim\u00eb dhe mustaqet e verdha me nj\u00eb grim\u00eb sensualiteti i shkonin fytyr\u00ebs s\u00eb tij t\u00eb mpreht\u00eb tejet shpreh\u00ebse, me moll\u00ebza t\u00eb dala, me syt\u00eb p\u00ebrplot shk\u00eblqim disi tall\u00ebs e lazdrues, goj\u00eb epsharake aq ndjell\u00ebse, me at\u00eb v\u00ebshtrim dep\u00ebrtues e disi ironik nga lart posht\u00eb me nj\u00eb ndjesi t\u00eb r\u00ebnd\u00eb posedimi gjithsesi t\u00eb pranuesh\u00ebm.<\/p>\n
\n– Po.
\n– N\u00eb em\u00ebr t\u00eb popullit jeni i arrestuar.
\n– N\u00eb em\u00ebr t\u00eb dashuris\u00eb?
\n– \u00c7far\u00eb that\u00eb, i pandehur?
\n– Nj\u00eb fraz\u00eb muzikore kisha n\u00eb goj\u00eb.
\n– Ah, ajo goja juaj!<\/p>\n
\nPastaj ndodhi ajo q\u00eb u b\u00eb nxitje e fort\u00eb p\u00ebr dokumentarin: ai i preku An\u00ebs me gisht\u00ebrinjt\u00eb e gjat\u00eb ballin, syt\u00eb, buz\u00ebt, q\u00eb i qeshnin n\u00eb mermer, hoqi pallton e vjet\u00ebr gub t\u00eb Mosk\u00ebs, t\u00eb rrjepur vende-vende dhe ia hodhi p\u00ebrsip\u00ebr varrit.<\/p>\n
\nDhe ai nuk jetoi gjat\u00eb. Pas dokumentarit nuk e pam\u00eb gj\u00ebkundi. Artist\u00ebt vdesin para se t\u00eb vdesin.<\/p>\n